“Relight My Fire” van Dan Hartman is zo’n plaat.

Uitgebracht in 1979, midden in het gouden discotijdperk, maar nog steeds klinkt hij alsof hij speciaal is gemaakt voor een volle zaal, een goede DJ en mensen die niet van plan zijn stil te blijven staan.

Dan Hartman had met “Instant Replay” al bewezen dat hij wist hoe je disco moest bouwen. Maar met “Relight My Fire” ging hij verder. Groter. Intenser. Meer drama. Meer soul. Meer spanning.

En dan is daar ineens die stem.

Loleatta Holloway steekt het vuur echt aan

Natuurlijk staat Dan Hartman op de hoes. Natuurlijk schreef en produceerde hij de plaat. Maar wie “Relight My Fire” écht naar een ander niveau tilt, is Loleatta Holloway.

Haar stem komt niet zomaar binnen. Die breekt open.

Wanneer zij inzet, verandert de plaat van een sterke disco groove in pure emotie. Holloway had die zeldzame combinatie van gospel, soul, kracht en pijn. Ze zong niet netjes over de muziek heen. Ze trok de track naar zich toe en maakte hem groter dan het arrangement zelf.

Dat is waarom haar bijdrage zo belangrijk is. Ze is geen gewone gastvocalist. Ze is het moment waarop de plaat zijn ziel krijgt.

Bij veel discoplaten draait het om ritme. Bij “Relight My Fire” draait het óók om verlangen. Om doorgaan. Om jezelf opnieuw opladen. Om dat gevoel dat de nacht nog niet voorbij mag zijn.

Loleatta maakt dat geloofwaardig.

De magie van de lange versie

De echte discofreak gaat natuurlijk niet voor de korte single.

Die gaat voor de lange versie.

“Vertigo/Relight My Fire” is gemaakt voor clubs. Niet voor haastige radio. Niet voor drie minuten consumptie. Deze versie neemt de tijd. De intro bouwt langzaam op, bijna filmisch. Je voelt dat er iets aankomt, maar de plaat geeft het niet meteen prijs.

Dat is precies wat een goede DJ nodig heeft.

Een lange intro geeft ruimte. Ruimte om een dansvloer klaar te zetten. Om spanning op te bouwen. Om licht, rook en geluid samen te laten vallen. In een goede discotheek werd zo’n plaat geen nummer, maar een gebeurtenis.

Eerst komt “Vertigo”. Dan de groove. Dan de opbouw. En uiteindelijk die uitbarsting waarin “Relight My Fire” volledig losgaat.

Dit is waarom 12-inches zo belangrijk waren in de disco. Ze waren niet simpelweg langere versies. Ze waren gemaakt voor de dansvloer. Met meer dynamiek, meer laag, langere breaks en meer ruimte voor de DJ om het publiek mee te nemen.

Waarom deze plaat zo belangrijk is

“Relight My Fire” is een perfecte kruising van alles wat disco groot maakte.

De strakheid van de productie. De warmte van soul. De kracht van gospel. De energie van een live orkest. De precisie van de clubmix. En bovenal: een refrein dat niet vraagt of je meedoet, maar je gewoon de vloer op trekt.

De plaat heeft ook iets tijdloos omdat hij niet alleen feestelijk is. Er zit urgentie in. Alsof iemand zegt: kom op, wakker worden, terug dat vuur in, nog één keer alles geven.

Dat verklaart ook waarom het nummer steeds opnieuw opduikt. In clubs, op feesten, in DJ-sets en natuurlijk later ook via de bekende versie van Take That met Lulu. Een nieuwe generatie leerde de song kennen, maar de oorsprong blijft bij Dan Hartman en Loleatta Holloway.

Een echte Galaxy-plaat

Je hoeft niet veel fantasie te hebben om deze plaat in Galaxy te horen.

De lange intro. De lichten. De rook. De dansvloer die langzaam voller wordt. Mensen die eerst nog staan te kijken en dan toch naar voren komen. En dan, als Loleatta inzet, dat moment waarop niemand meer twijfelt.

Dit is disco op zijn best.

Niet oppervlakkig. Niet zomaar vrolijk. Maar groot, meeslepend, stijlvol en vol energie.

“Relight My Fire” is geen plaat die je alleen draait.

Het is een plaat die je voelt.

En als hij eenmaal goed binnenkomt, gaat dat vuur voorlopig niet meer uit.